بسم الله الرّحمن الرّحیم

سلام به دوستانی که هنوز اینجا رو می خونن...

یکی از دوستان می گفت دقت کردی همه ی پستای وبلاگ مال توئه! بعد که اومدم خونه یه شمارش کردم دیدم 16 مطلب آخر وبلاگ مال بنده س. از نظر زمانی از وسط آذر پارسال به اینور همه ی مطالب رو بنده گذاشتم.

راستشو بخواین یه خرده ناراحت شدم و رفتم تو فکر. حتی به این فکر کردم که کلا تعطیل کنیم بره. ولی هنوز احساس می کنم یه حرفایی دارم که فقط می تونم اینجا بنویسم. حتی اگه خواننده ی غریبه هم داشته باشه (که بعیده) ولی بازم خوبه.

ایمیل کردن بعضی حرفا خیلی مسخره س. مثلا یه چیز دلی بنویسم بعد به کسایی که دوست دارم بخونن ایمیل کنم!! ضایعس دیگه. هیچ گروپی هم این کارکرد رو نداره، گرچه خواننده ش بیشتره ولی فضای وبلاگ یه چیز دیگه س. حتی شبکه های اجتماعی هم کارکرد وبلاگ رو ندارن. وقتی یه چیزی می نویسی برای دوستات میره و اونا روش نظر میدن که بعضی از نظرا هم از روی بیکاری و الافی داده میشه یا به دلایل بی خود دیگه.

ولی ... وبلاگ هم مشکلاتی داره. بگذریم از این بحث.

دوست دارم از نعمت های بزرگی که در زندگی داشتم یاد کنم. یه آیه ای هست که میگه ... یادم رفت آیه رو ولی فکر کنم مضمونش این بود که ... آهان یادم اومد: «و امّا بنعمت ربّک فحدّث».

نعمت ها بزرگ بودند و زیاد ولی یه چیز هست که به نظرم هرکس این نعمت رو داره واقعا باید خدا رو شکر کنه و اون دوست خوبه.

دوست خوب... امروز حاج آقا قرائتی تو مسجد دانشگاه بعد نماز می گفتن گویا روایته که اگه دوستت به پست و مقامی رسید و 1/10 دوستیش رو باهات حفظ کرد (یعنی در حد 1/10 قبل باهات دوست موند!)، دوست خوبیه!!!

یعنی چی؟ یعنی اگه رفیقت به پست و مقامی رسید، به چرب و شیرین دنیا رسید، کلا فراموشت نکنه خیلی خوبه.

یعنی چی؟ یعنی آدما این جور مواقع دیگه کلا همدیگه رو فراموش می کنن.

چند روزی از سال جدید گذشته بود که یاد یکی از بهترین دوستان قدیمی افتادم و گفتم زنگی بزنم و عید رو تبریک بگم. همین کار رو هم کردم ولی بنده خدا گوشیش رو برنداشت. حالا چرا نمی دونم. با خودم گفتم حتما می بینه زنگ زدم، زنگ میزنه. ولی خبری نشد که نشد. منم بی خیال شدم.

زیاد نوشتم. با اینکه حرف تو این زمینه زیاده. می ترسم یه چیزی بگم بعد خودم پس فردا عمل نکنم.
دیگه خیلی امیدی به نظر دادن کسی هم ندارم. با اینکه دیدم امیرحسین نظر داده ولی کلا دیگه اون روحیه های بانشاطی که اوایل وبلاگ نویسی داشتم رو ندارم.

ببخشید سفره ی دلم رو باز کردم. تلخ نبود، اگه تلخ نوشتم به خاطر تلخی نوشتنمه.

سفره ی عشقم همیشه باز باز        جانمازم تشنه ی راز و نیاز
هم زبونی ها اگه شیرین تره             همدلی از همزبونی بهتره

التماس دعا 

1- پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله از امیرالمؤمنین، علی علیه السلام درباره حضرت فاطمه زهرا علیها السلام پرسیدند، حضرت پاسخ دادند:

«نعم العون علی طاعة الله»

[فاطمه علیها السلام] خوب یاوری در راه اطاعت و بندگی خداست.

(بحار الانوار، ج 43، ص 117)

2- پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله می فرمایند:

«یا سلمان! ان ابنتی فاطمة ملا الله قلبها و جوارحها ایمانا و یقینا الی مشاشها تفرغت لطاعة الله ...»

ای سلمان! به راستی که خداوند قلب و اعضای فاطمه علیها السلام تا استخوانهایش را از ایمان و یقین آکنده ساخته است؛ به گونه ای که در طاعت خدا جدیت دارد.

(بحارالانوار، ج 43، ص 46 - مناقب، ج 3، ص 337)

3- امام زمان علیه السلام در یکی از نامه هایشان می فرمایند:

«وفی ابنة رسول صلی الله علیه و آله لی اسوة حسنة ...»

در دختر پیامبر خدا صلی الله علیه و آله برای من الگوی نیکویی است.

(بحارالانوار، ج 53، ص 180)

4- پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله می فرمایند:

«من احب فاطمة ابنتی فهو فی الجنة معی ومن ابغضها فهو فی النار»

هر کس فاطمه علیها السلام دخترم را دوست بدارد، در بهشت با من است، و هر کس با او دشمنی ورزد، در آتش [دوزخ] است.

(بحار الانوار، ج 27، ص 116)

او خدا را دوست دارد و می پرستد، پیامبر اسلام و اهل بیتش را دوست دارد و ازشان پیروی می کند، او امام زمان را دوست دارد...

گاهی آنقدر محو سایت های خبری و قبیله بازی ها و سیاسی بازی هایشان می شویم که یادمان می رود همه مسلمانیم و شیعه و ایرانی.

یک روز این را لولو می کنند و یک روز آن را.

ای کاش وقتی خودمان بزرگ شدیم، دوستی مان را فدای دنیا نکنیم. دوستان مان را فراموش نکنیم. برای هم قیافه نگیریم. اینها را نوشتم فقط برای خودم که یادم نرود روزی "م. خ." بودم.

التماس دعا

بسم الله

گویا عده ای آدم خوش فکر دهه ای در اینترنت برای حضرت امام هادی علیه السلام نامگذاری کردند تا پاسخی باشه به کسانی که علنا به ائمه علیهم السلام توهین می کنند.

البته ته ماجرا خیلی دور از ذهن نیست... وقتی آدم کسانی مثل این مجری پارازیت یا خیلی مزدور های دیگه رو تو ماهواره می بینه که نه تنها به رهبری، بلکه به احکام و اعتقادات اسلام و خلاصه به همه چیز(!) توهین های رکیک می کنند، این جور اتفاق ها خیلی غیرعادی به نظر نمی رسه.

ولی این یه هشداره... ممکنه من و شما به توهین به رهبری و نظام و ... واکنش خاصی نشون ندیم ولی می بینیم که قضیه فقط این نیست.

شیاطین عالم با خط دهی شیطان رجیم، امروز در قالب های گوناگون دارند می جنگند و برنامه ریزی هم می کنند. البته که کار آنها حق رو مغلوب نمی کنه ولی اهل حق باید کار کنند.

بگذریم...

این دهه بهانه ای بود تا حدیثی از امام دهم، حضرت هادی علیه السلام بذارم تو وبلاگ.
حدیثی که برای خودم خیلی عجیب و تکان دهنده بود:

امام هادی(علیه السلام) می‌فرمایند:

«جدال، دوستی قدیمی را تباه می کند و پیوند محکم را می گسلد و کمترین چیزی که در آن است کوشش برای غلبه بر دیگری است، که آن هم ریشه علتهای جدایی می باشد.»

التماس دعا

بسم الله

من هم دوست داشتم اونقدر پاک و با صفا و خالص باشم که همچین کاری بکنم ولی عنوان این مطلب مال من نیست... دل نوشته ی جواد و محبتی که به خود جواد دارم باعث شد این عنوان رو انتخاب کنم.

در حد خودم و فهم عامیانه ی خودم چند کلمه ای دارم برای گفتن ولی ترجیح میدم به جاش لینک مطلب جواد و یه مطلب زیبا از حمید داوود آبادی رو براتون بذارم:

با افتخار سرم را بالا می گیرم و به پهنای صورت اشک می ریزم!

خدا قوت به "ابوالقاسم طالبی" و سازندگان فیلم "قلاده های طلا"

یا علی

یا مقلّب القلوب و الابصار. یا مدبّر اللیل و النّهار. یا محوّل الحول و الاحوال. حوّل حالنا الى احسن الحال.
ما در دعاى آغاز تحویل، از خداى متعال مى‌خواهیم که حالمان را به بهترین حال برگرداند. در طول ماه مبارک رمضان هم، از خداى متعال خواستیم که «اللّهم غیّر سوء حالنا بحسن حالک.» بدیها و ناهنجاریهاى حال ما، منش ما، زندگى ما و روح و جسم ما را به برکتِ خیر و رحمت محضى که در وجود توست، تبدیل کن. این تغییر و تحوّل، یکى از بزرگترین اسرار حرکت تکاملى انسان است که اسلام ما را به آن امر کرده و دستور داده است. مخصوص کسان خاصى هم نیست. مبادا کسى خیال کند که تغییر حال، از آنِ کسانى است که طبق معیارهاى اسلامى، دچار بدحالى‌اند! حتّى کسانى که حال و اخلاق نیکى دارند، چون بهترین نیستند، از خدا مى‌خواهند که به سمت بهترین حرکت کنند. ما، هر که هستیم، هر جا هستیم و در هر مرتبه‌اى از دانش، معرفت، کمال و اخلاق انسانى قرار داریم، باید از خدا بخواهیم که حالمان را نیکوتر کند و ما را به سمت کاملتر شدن پیش ببرد.
این‌جا سؤال پیش مى‌آید که «نشانه و جهت این کامل شدن چیست و چگونه مى‌شود که انسان حالش بهتر مى‌گردد و به سمت کاملتر شدنْ پیش مى‌رود؟» من، دو عنوان را به عنوان نشانه به شما عزیزان خودم که این صحبت را در آغاز سال مى‌شنوید، عرض مى‌کنم. این دو نشانه، عبارت است از سازش و آشتى با خدا و سازش و آشتى با مردم. ما، هر جا هستیم و هر کیفیّت حالى که داریم، باید به سمت اُنس و آشتى کردن با خداى متعال پیش برویم. یعنى گناهان را در رفتار خودمان جستجو کنیم و آنها را کنار بگذاریم. انسان، غالباً بدیهاى کار خودش را نمى‌شناسد. به عبارت دیگر، حبّ نفسْ نمى‌گذارد که ما به نواقص و عیوب خودمان آشنا شویم. پس، باید اوّل این نواقص و عیوب را جستجو کنیم و بشناسیم و با برطرف کردن آنها، خودمان را به خدا نزدیک سازیم. به تعبیر من، «با خدا، آشتى کنیم.» سپس، آشتى با مردم، صفا با مردم، وفا با مردم، نیک‌رفتارى با مردم و نیکوکارى با مردم را - یعنى با همه‌ى قشرها؛ مخصوصاً با کسانى که ضعیفند؛ چه ضعیف از لحاظ جسمى، چه ضعیف از لحاظ مالى، چه ضعیف از لحاظ موقعیت اجتماعى و چه ضعیف از لحاظ ندانستن راه و چاه زندگى - سرلوحه‌ى رفتار خود قرار دهیم. در برابر هر کس که قرار مى‌گیریم، مخصوصاً اگر ضعیف باشد، به تصحیح رفتارمان با او بپردازیم و سعى‌مان این باشد که با مردمِ خوب و بندگان خدا، حالت آشتى پیدا کنیم. اگر در این جهت پیش برویم و خودمان را لحظه به لحظه پیراسته‌تر کنیم، آن وقت، تحویل «حال» به «احسن حال» انجام گرفته است. نمى‌گویم که «بهترین» خواهیم شد. اما ان‌شاءاللَّه به سمت «بهترین» حرکت خواهیم کرد.

«بخشی از پیام رهبر معظم انقلاب در آغاز سال 73»

سلام

آقا این بخش پیوندها رو داریم سر و سامون میدیم. شما هم اگه پیوندی هست که دوست دارین بفرمایین.

به وبلاگ های جدید دوستان هم سر بزنید:

حسین فرقانی: مطلب طاعت

جواد جواهری: بی ستاره

یا علی

تو خوابگاه جزوه ها رو نگاه می کردم، محمد پشت لپ تاپش نشسته بود، یهو این لالایی رو پخش کرد...

گنجشک ناز و زیبا، که می پری اون بالا
بال و پرت به رنگ خاک، دلت مهربون و پاک

به من بگو وقتی که پر کشیدی، بابام رو تو ندیدی؟

دیدمش از اینجا رفت، او بالا بالاها رفت
پیش ستاره ها رفت، یواش و بی صدا رفت

.....

از این لینک می تونید لالایی رو دانلود کنید، خیلی قشنگه.

التماس دعا

33 سالگی انقلاب اسلامی ایران و 3 سالگی وبلاگ مون مبارک!

نمی دونم چند دقیقه شو دیدم، فقط می تونم بگم متاسفم.

با روح الله وارد متروی حسن آباد می شدیم که یه یارویی گفت: جدایی ... اوریجینال!

و از اونجایی که به دلایلی دوست نداشتم توی سینما این فیلم رو ببینم و منتظر بودم تو خونه ببینم، فورا یکی خریدم ...

واقعا هیچ حرفی نمی تونم بزنم چون می ترسم چاک و بست دهنم باز شه.

90/7/14 - pm 10:55

اون موقع فکر کردم بهتره منتشر نکنم چیزیو که در حال ناراحتی نوشته بودم.
واقعا نمی دونم باید از کی انتقاد کرد! ولی اینو می دونم که چیزی که خیلی ناراحتم می کنه نه اینه که تو سینمای جمهوری اسلامی این جور فیلمی پخش شه، نه اینه که کارگردانش بره با مانکن ایتالیایی و بازیگر هالیوودی دست بده و نه اینه که خرس و مترسک جایزه بگیره... چیزی که خیلی دردناکه و دلمو می سوزونه اینه که یکی تو خونه ام شروع کنه آتیش زدن وسایل خونه و چون خیلی قشنگ از این سوختن فیلمبرداری کرده، مسئولین خونه بهش جایزه بدن... و از اون سوزناکتر اینکه جشنواره ی مردمی عمار خیلی غریبانه و در بایکوت رسانه ای برگزار میشه که می گذرم از شرحش.

درسى که اربعین به ما مى‏دهد، این است که باید یاد حقیقت و خاطره‏ى شهادت را در مقابل طوفان تبلیغات دشمن زنده نگهداشت. شما ببینید از اول انقلاب تا امروز، تبلیغات علیه انقلاب و امام و اسلام و این ملت، چه قدر پرحجم بوده است. چه تبلیغات و طوفانى که علیه جنگ به راه نیفتاد جنگى که دفاع و حراست از اسلام و میهن و حیثیت و شرف مردم بود. ببینید دشمنان علیه شهداى عزیزى که جانشان - یعنى بزرگترین سرمایه‏شان - را برداشتند و رفتند در راه خدا نثار نمودند، چه کردند و مستقیم و غیرمستقیم، با رادیوها و روزنامه‏ها و مجله‏ها و کتابهایى که منتشر مى‏کردند، در ذهن آدمهاى ساده‏لوح در همه جاى دنیا، چه تلقینى توانستند بکنند.

حتّى افراد معدودى از آدمهاى ساده‏دل و جاهل و نیز انسانهاى موجّه و غیر موجّهى در کشور خودمان هم، در آن فضاى ملتهب جنگ، گاهى حرفهایى مى‏زدند که ناشى از ندانستن و عدم احاطه به حقایق بود. همین چیزها بود که امام عزیز را برمى‏آشفت و وادار مى‏کرد که با آن فریاد ملکوتى ، حقایق را با صراحت بیان کند.

اگر در مقابل این تبلیغات، تبلیغات حق نبود و نباشد و اگر آگاهى ملت ایران و گویندگان و نویسندگان و هنرمندان، در خدمت حقیقتى که در این کشور وجود دارد، قرار نگیرد، دشمن در میدان تبلیغات غالب خواهد شد. میدان تبلیغات، میدان بسیار عظیم و خطرناکى است. البته، اکثریت قاطع ملت و آحاد مردم ما، به برکت آگاهىِ ناشى از انقلاب، در مقابل تبلیغات دشمن بیمه هستند و مصونیت پیدا کرده‏اند. از بس دشمن دروغ گفت و چیزهایى را که در مقابل چشم مردم بود، به عکس و واژگون نشان داد و منعکس کرد، اطمینان مردم ما نسبت به گفته‏ها و بافته‏ها و یاوه‏گوییهاى تبلیغات جهانى ، بکلى سلب شده است.
دستگاه ظالم جبار یزیدى با تبلیغات خود، حسین‏بن‏على(ع) را محکوم مى‏ساخت و وانمود مى‏کرد که حسین‏بن‏على(ع) کسى بود که بر ضد دستگاه عدل و حکومت اسلامى و براى دنیا قیام کرده است!! بعضى هم، این تبلیغات دروغ را باور مى‏کردند. بعد هم که حسین‏بن‏على(علیه‏السّلام)، با آن وضع عجیب و با آن شکل فجیع، به وسیله‏ى دژخیمان در صحراى کربلا به شهادت رسید، آن را یک غلبه و فتح وانمود مى‏کردند! اما تبلیغات صحیح دستگاه امامت، تمام این بافته‏ها را عوض کرد. حق، این گونه است.

اگر زینب‏کبرى‏(سلام‏اللَّه‏علیها) و امام سجّاد(صلوات‏اللَّه‏علیه) در طول آن روزهاى اسارت - چه در همان عصر عاشورا در کربلا و چه در روزهاى بعد در راه شام و کوفه و خود شهر شام و بعد از آن در زیارت کربلا و بعد عزیمت به مدینه و سپس در طول سالهاى متمادى که این بزرگواران زنده ماندند - مجاهدات و تبیین و افشاگرى نکرده بودند و حقیقت فلسفه‏ى عاشورا و هدف حسین‏بن‏على و ظلم دشمن را بیان نمى‏کردند، واقعه‏ى عاشورا تا امروز، جوشان و زنده و مشتعل باقى نمى‏ماند.

چرا امام صادق(علیه‏الصّلاة والسّلام) - طبق روایت - فرمودند که هر کس یک بیت شعر درباره‏ى حادثه‏ى عاشورا بگوید و کسانى را با آن بیت شعر بگریاند، خداوند بهشت را بر او واجب خواهد کرد؟ چون تمام دستگاههاى تبلیغاتى، براى منزوى کردن و در ظلمت نگهداشتن مسأله‏ى عاشورا و کلاً مسأله‏ى اهل‏بیت، تجهیز شده بودند تا نگذارند مردم بفهمند چه شد و قضیه چه بود. تبلیغ، این‏گونه است. آن روزها هم مثل امروز، قدرتهاى ظالم و ستمگر، حداکثر استفاده را از تبلیغات دروغ و مغرضانه و شیطنت‏آمیز مى‏کردند. در چنین فضایى، مگر ممکن بود قضیه‏ى عاشورا - که با این عظمت در بیابانى در گوشه‏یى از دنیاى اسلام اتفاق افتاده - با این تپش و نشاط باقى بماند؟ یقیناً بدون آن تلاشها، از بین مى‏رفت.
آنچه این یاد را زنده کرد، تلاش بازماندگان حسین‏بن‏على(علیه‏السّلام) بود. به همان اندازه که مجاهدت حسین‏بن‏على(علیه‏السّلام) و یارانش به عنوان صاحبان پرچم، با موانع برخورد داشت و سخت بود، به همان اندازه نیز مجاهدت زینب(علیهاالسّلام) و مجاهدت امام سجّاد(علیه‏السّلام) و بقیه‏ى بزرگواران، دشوار بود. البته صحنه آنها، صحنه‏ى نظامى نبود؛ بلکه تبلیغى و فرهنگى بود. ما به این نکته‏ها باید توجه کنیم.

حرکت امام حسین(ع) براى اقامه‏ى حق و عدل بود: «انّما خرجت لطلب‏الاصلاح فى امّة جدّى ارید ان امر بالمعروف وانهى عن‏المنکر ...» (بحارالانوار، ج ۴۴، ص ۳۲۹). در زیارت اربعین که یکى از بهترین زیارات است، مى‏خوانیم: «و منح‏النّصح و بذل مهجته فیک لیستنقذ عبادک من‏الجهالة و حیرةالضّلاله». آن حضرت در بین راه، حدیث معروفى را که از پیامبر(ص) نقل کرده‏اند، بیان مى‏فرمایند: «ایهاالنّاس انّ رسول‏اللَّه صلّى‏اللَّه علیه و اله و سلّم قال: من رأى سلطانا جائرا مستحلّا لحرم‏اللَّه ناکثا لعهداللَّه مخالفا لسنة رسول‏اللَّه صلّى‏اللَّه علیه و اله و سلم یعمل فى عباداللَّه بالاثم والعدوان فلم یغیّر علیه بفعل و لاقول کان حقّا على‏اللَّه ان یدخله مدخله» (بحارالانوار، ج ۴۴، ص ۳۸۲).
تمام آثار و گفتار آن بزرگوار و نیز گفتارى که درباره‏ى آن بزرگوار از معصومین رسیده است، این مطلب را روشن مى‏کند که غرض، اقامه‏ى حق و عدل و دین خدا و ایجاد حاکمیت شریعت و برهم زدن بنیان ظلم و جور و طغیان بوده است. غرض، ادامه‏ى راه پیامبر اکرم(ص) و دیگر پیامبران بوده است که: «یا وارث ادم صفوةاللَّه یا وارث نوح نبىّ‏اللَّه ...» (مفاتیح‏الجنان، زیارت وارث‏) و معلوم است که پیامبران هم براى چه آمدند: «لیقوم‏النّاس بالقسط». اقامه‏ى قسط و حق و ایجاد حکومت و نظام اسلامى.

اساساً اهمیت اربعین در آن است که در این روز، با تدبیر الهى خاندان پیامبر(ص)، یاد نهضت حسینى براى همیشه جاودانه شد و این کار پایه‏گذارى گردید. اگر بازماندگان شهدا و صاحبان اصلى، در حوادث گوناگون - از قبیل شهادت حسین‏بن‏على(علیه‏السّلام) در عاشورا - به حفظ یاد و آثار شهادت کمر نبندند، نسلهاى بعد، از دستاورد شهادت استفاده‏ى زیادى نخواهند برد.
درست است که خداى متعال، شهدا را در همین دنیا هم زنده نگه مى‏دارد و شهید به طور قهرى در تاریخ و یاد مردم ماندگار است؛ اما ابزار طبیعى‏یى که خداى متعال براى این کار - مثل همه‏ى کارها - قرار داده است، همین چیزى است که در اختیار و اراده‏ى ماست. ما هستیم که با تصمیم درست و بجا، مى‏توانیم یاد شهدا و خاطره و فلسفه‏ى شهادت را احیا کنیم و زنده نگهداریم.

اهمیت اربعین از کجاست ؟ صرف اینکه چهل روز از شهادت شهید می گذرد ، چه خصوصیتی دارد ؟ اربعین خصوصیتش به خاطر این است که در اربعین حسینی یاد شهادت حسین زنده شد و این چیز بسیار مهمی است . شما فرض کنید اگر این شهادت عظیم در تاریخ اتفاق می افتاد یعنی حسین بن علی و بقیه شهیدان در کربلا شهید می شدند ، اما بنی امیه موفق می شدند همانطور که خود حسین را و یاران عزیزش را از صفحه روزگار برافکندند و جسم پاکشان را در زیر خاک پنهان کردند ، یاد آنها را هم از خاطره نسل بشر در آن روز و روزهای بعد محو کنند . ببینید در این صورت آیا این شهادت فایده ای برای عالم اسلام داشت ؟ یا اگر هم برای آن روز یک اثری می گذاشت ، آیا این خاطره در تاریخ هم ، برای نسلهای بعد هم ، برای گرفتاریها و سیاهی ها و تاریکی ها و یزیدیهای دوران آینده تاریخ هم اثری روشنگر و افشا کننده داشت ؟ اگر حسین شهید می شد ، اما مردم آن روز و مردم نسلهای بعد نمی فهمیدند که حسین شهید شده ، آیا این خاطره چه اثری و چه نقشی می توانست در رشد و سازندگی و هدایت و برانگیزانندگی ملتها و اجتماعات و تاریخ بگذارد ؟

می بینید که هیچ اثری نداشت ، بله حسین که شهید می شد ، خود او به اعلی علیین رضوان خدا می رسید ، شهیدانی که کسی نفهمید و در غربت ، در سکوت ، در خاموشی شهید شدند ، به اجر خودشان در آخرت رسیدند ، روح آنها فتوح و گشایش را در درگاه رحمت الهی به دست آورد ، اما آیا چقدر درس شدند ، چقدر اسوه شدند ، درس ، آن شهیدی می شود که شهادت او و مظلومیت او را نسلهای معاصر و آینده او بدانند و بشنوند ، درس و اسوه آن شهیدی می شود که خون او بجوشد و در تاریخ سرازیر بشود ، مظلومیت یک ملت آن وقتی می تواند زخم پیکر ستم کشیده شلاق خورده ملتها را شفا بدهد و مرهم بگذارد که این مظلومیت فریاد بشود ، این مظلومیت به گوش انسانهای دیگر برسد ، برای همین است که امروز ابرقدرتها صدا توی صدا انداختند که صدای ما بلند نشود ، برای همین است که حاضرند پولهای گزاف خرج کنند تا دنیا نفهمد که جنگ تحمیلی چرا به وجود آمد ، با چه انگیزه ای ، با دست که ، با تحریک که . آن روز هم دستگاههای استکباری ، حاضر بودند هر چه دارند خرج کنند به قیمت این که نام و یاد حسین و خون حسین و شهادت عاشورا مثل درس در مردم آن زمان و ملتهای بعد باقی نماند و شناخته نشود . البته در اوائل کار درست نمی فهمیدند که چقدر مطلب با عظمت است . هر چه بیشتر گذشت ، بیشتر فهمیدند .

در اواسط دوران بنی عباس حتی قبر حسین بن علی علیه السلام را ویران کردند ، آب انداختند ، خواستند از او هیچ اثری باقی نماند . نقش یاد و خاطره شهیدان و شهادت این است ، شهادت بدون خاطره ، بدون یاد ، بدون جوشش خون شهید ، اثر خودش را نمی بخشد و اربعین آن روزی است که برافراشته شدن پرچم پیام شهادت کربلا در آن روز آغاز شد و روز بازماندگان شهداست . حالا چه در اربعین اول ، خانواده امام حسین علیه السلام به کربلا آمده باشند و چه نیامده باشند . اما اربعین اول آن روزی است که برای اولین بار زائران شناخته شده حسین بن علی به کربلا آمدند ؛ جابربن عبدالله انصاری است و عطیه از اصحاب پیغمبر ، از یاران امیر المومنین و آمدند آن جا و جابربن عبدالله حتی نابینا بود - آن طور که در نوشته ها و اخبار هست - و دستش را عطیه گرفت و برد روی قبر حسین بن علی گذاشت و او قبر را لمس کرد و گریه کرد و با حسین بن علی علیه السلام حرف زد و با آمدن خود و با سخن گفتن خود خاطره حسین بن علی را زنده کرد و سنت زیارت قبر شهداء را پایه گذاری کرد . یک چنین روز مهمی است روز اربعین.

ـ ارمیا چیزی توی سنگر جا نگذاشتی؟

ـ چیزی نه... یعنی چرا، من یک مرد را توی سنگر جا گذاشتم، یعنی نه، یک مرد مرا جا گذاشت.

***

ـ کار به کجا رسیده که ما برای مصطفی دعا می کنیم. او باید برای ما دعا کند نه ما برای او...

***

ـ پس بنویسم شهید به شما خیلی هم نزدیک نبود.

ـ نه ننویسید! بنویسید نزدیک بود. خیلی هم نزدیک بود. یک متر بیشتر فاصله نداشت... یک متر که فاصله ای نیست. بنویسید ارمیا معمر آدم نیست، ناخن است، باید گرفتش، کوتاهش کرد. بنویسید هنوز هم آدم نشده، وگرنه من که تازه نمازم تمام شده بود، بنویسید... .

***

ـ ... مصطفا وسایل شخصی نداشت، برای هیمن ازش هیچ چیزی نماند. آن وقت من به یک مهر که شش ماه است رویش نماز می خوانم جوری علاقه دارم که دل آن بیچاره را می‌شکنم. آن مهر نبود، بت بود... چند دقیقه بعد از در سنگر دود بیرون می‌زد...